Το σχολείο αποτελεί μέρος συνύπαρξης όλων των παιδιών, γι’ αυτό ο ρόλος του είναι καταλυτικός αναφορικά με την ευαισθητοποίηση των παιδιών, την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης, την καλλιέργεια θετικών συμπεριφορών αποδοχής και αλληλοκατανόησης.

Το ζήτημα της αποδοχής ατόμων με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στη γενική εκπαίδευση, όπως φαίνεται από μελέτες, είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο και ευαίσθητο. Γι’ αυτό, θεωρούμε την παροχή σωστής πληροφόρησης, ανάλογης της ηλικίας των μαθητών, προαπαιτούμενο για τη διαμόρφωση θετικών στάσεων και συμπεριφορών και αλληλεπίδρασης μεταξύ μαθητών/ριών με και χωρίς αναπηρία. Λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητες τους, μπορούμε να διαμορφώσουμε κατάλληλα προγράμματα προκειμένου να άρουμε λανθασμένες αντιλήψεις που οδηγούν σε συμπεριφορές απόρριψης ή περιθωριοποίησης.

Το συγκεκριμένο σεμινάριο εκτός από τη βασική θεωρία σχετικά με τις διάφορες μορφές αναπηριών και ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών, τα προβλήματα συμπεριφοράς και την αδυναμία κατανόησης της αναπηρίας από τα μικρά παιδιά, ήταν ένα εργαστήρι αφήγησης και διερευνητικής δραματοποίησης αποσπασμάτων  του παραμυθιού «Ο Βαρόνος που ΔΕΠΥ». Συνέβαλε σημαντικά στην κατανόηση της ανάγκης της πολύπλευρης στήριξης των παιδιών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και των οικογενειών τους στην καθημερινότητα, μεταβάλλοντας τις πεποιθήσεις και τις συμπεριφορές των άλλων απέναντι τους.